W tytule zawiera się problem “garbu”, jaki dla współczesnej polskiej polityki i strategii bezpieczeństwa może stanowić nasza historycznie ukształtowana kultura strategiczna. Jest to również sprawa zdolności do przezwyciężania tych obciążeń, w tym stopniowej zmiany naszej kultury strategicznej w odpowiedzi na obecne i przyszłe wyzwania. Czy pozwoli na to uroda obecnej polskiej kultury politycznej? Ale kryje się też w tym pytanie o problem sensu narodowej kultury strategicznej w sojuszniczym kontekście; mówi się wszakże o kulturze strategicznej Sojuszu Atlantyckiego oraz potrzebie wytworzenia kultury strategicznej Unii Europejskiej.
Continue readingTag: kultura strategiczna
Dyskurs publiczny wypaczył już znaczenie wielu terminów. Nie inaczej jest z tymi z obszaru studiów strategicznych. W ten sposób „wojna hybrydowa” z dość specyficznego rodzaju konfliktu asymetrycznego stała się szerokim spektrum działań na rzecz wywierania presji poniżej progu wojny, zaś „geopolitykę” zaczęto utożsamiać, zamiast po prostu dziedziny wiedzy identyfikującej związki między przestrzenią geograficzną a zachodzącymi na niej procesami politycznymi, z polityką międzynarodową sensu largo (w wymiarze globalnym lub regionalnym). Najwyraźniej podobny proces ma miejsce w odniesieniu do „kultury strategicznej”. To o tyle łatwiejsze, że trudno uznać pojęcie to za jednoznaczne i mocno zakorzenione w dyskursie publicznym (innym niż „branżowy”).
Continue reading